Uff... doczytaliśmy. Jezioro Cernickie to tak zwane znikające jezioro. Do XVII wieku wierzono, że wysychanie spowodowane jest obecnością czarownic, wilkołaków i sił nieczystych. Po naukowych śledztwach okazało się, że wszytko da się racjonalnie wytłumaczyć. Jak? A nie powiem, doczytajcie albo niech was skręca tak, że pojedziecie tam w najbliższy weekend :)
Predjamski Grad. Najsłynniejszy i najbardziej urokliwy zamek Słowenii. Pojawia się na pocztówkach i okładkach przewodników - obowiązkowy punkt podróży:
Jak na najważniejsze miasto w państwie dosyć niepozorne, ciche, choć urokliwe i przemyślane. Ljubljana zawdzięcza swoją niezwykłą architekturę myśli jednego człowieka. Jože Plečnik, bo o nim mowa, projektował części swojego rodzinnego miasta tak, aby tworzyły własną historie, nie zapominając jednak że finalnie stworzą całość (czyli wszystko to, czego brakuje naszej stolicy).
Tą część miast lubię najbardziej: nowoczesną, zaangażowaną, trochę spod ziemia - sporo tego tam...
Nie obyło się bez gadżetu, a raczej jedynej takiej (nie alkoholowej i nie spożywczej) pamiątki ze Słowenii. Zobaczyłam tą gromadkę i od razu wyobraziłam sobie jedną z nich na swojej półce:
- a potem noś Człowieku cały dzień ;)
Na pożegnanie dostaliśmy smaczne śniadanie, kawę w porcelanowej filiżance i hand-madowy gadżet od gospodarza - herb miasteczka:
A oto i on - Janko Kozel, mieszkaniec Ptuja, człowiek instytucja (mam pełne namiary, więc jeśli ktoś zainteresowany chętnie się podzielę).
Po szybkiej wizycie w smutnym Mariborze wjechaliśmy do maleńkiego, malowniczego Ptuja... kamienie spadły nam z serca. Wiedzieliśmy, że to był dobry kierunek! Podelektujcie się na dobranoc widokami, jutro przyjdzie czas na więcej :) 
Pierniki i część miasteczka z połyskującą dachówką, kontrastują z drugim brzegiem i główną ulicą:
Mieliśmy tam nocować, zjeść pierwszą słoweńską kolację... uciekliśmy :)
